İnsan kendi hayatına yalnızca günlük ihtiyaçları açısından baktığında, ihtiyaçlarının sınırlı olduğunu düşünebilir.

Yemek gerekir.

Su gerekir.

Barınmak gerekir.

Güvenlik gerekir.

Sağlık gerekir.

Fakat insanın hayatı biraz daha dikkatli incelendiğinde, ihtiyaçların bunlarla sınırlı olmadığı görülür.

İnsan sevmek ister.

Sevilmek ister.

Dostlarıyla beraber olmak ister.

Güzelliği görmek ister.

Huzur ister.

Mutlu olmak ister.

Sahip olduğu nimetlerin devam etmesini ister.

Sevdiklerini kaybetmek istemez.

Ve bütün bunların ötesinde insanın kalbinde çok daha büyük bir arzu vardır:

Sonsuz yaşamak.

İşte insanın sınırlı dünya hayatı ile sonsuzluğa uzanan arzuları arasındaki bu büyük fark, onun yaratılışı hakkında önemli bir hakikati ortaya koyar.

İnsan bir çiçeği severken baharı da istiyor

Bir çiçeğe bakıldığında insanın kalbinde güzellik duygusu meydana gelir.

Fakat insan yalnızca o tek çiçeğin güzelliğiyle yetinmez.

Çiçeklerin tamamını görmek ister.

Baharı ister.

Yeşilliği ister.

Bahçeleri ister.

Güzelliğin devam etmesini ister.

Çünkü insanın güzelliğe karşı ilgisi tek bir nesneyle sınırlı değildir.

Bir güzellik gördüğünde daha fazlasını arzulayabilir.

Bir nimete kavuştuğunda onun devamını ister.

Bir mutluluk yaşadığında sona ermesini istemez.

Bu durum, insanın kalbine yerleştirilen arzuların dünya hayatının sınırlarını aştığını gösterir.

İnsan neden ölümün gelmesini istemiyor?

İnsan hayatı seviyor.

Kendisini seviyor.

Ailesini seviyor.

Dostlarını seviyor.

Güzellikleri seviyor.

Hayatın devam etmesini istiyor.

Fakat dünya hayatının en kesin gerçeği ölüm.

Gençlik sona eriyor.

Sağlık değişiyor.

İnsanlar birbirinden ayrılıyor.

Güzellikler kayboluyor.

Ve sonunda insan dünya hayatından ayrılıyor.

Buna rağmen insanın kalbindeki yaşama arzusu ortadan kalkmıyor.

Tam tersine ölüm düşüncesi, insanın ebediyet arzusunu daha da belirgin hale getiriyor.

İnsan yalnızca “Ben ölmek istemiyorum” demiyor.

Çoğu zaman sevdiği insanların da kendisinden ayrılmamasını istiyor.

Bu nedenle insanın sonsuzluk arzusu yalnızca kendi hayatıyla sınırlı değil.

İnsan sevdiklerinden ayrılmak istemiyor

İnsan için en ağır duygulardan biri ayrılık.

Bir anne evladından ayrılmak istemiyor.

Bir insan eşini kaybetmek istemiyor.

Dostlar birbirlerinden kopmak istemiyor.

İnsan sevdiği kişiyi yalnızca bugün görmek istemiyor.

Onunla beraberliğinin devam etmesini istiyor.

Fakat dünya hayatında hiçbir beraberlik sonsuza kadar devam etmiyor.

İşte burada ahiret inancı insanın karşısına çok büyük bir hakikat çıkarıyor:

Ölüm yok oluş değildir.

İslam'a göre insan ölümden sonra yeniden diriltilecek ve ebedî hayat başlayacaktır.

Bu nedenle insanın kalbindeki ayrılık acısının ve sonsuzluk arzusunun gerçek karşılığı ahiret hayatında ortaya çıkmaktadır.

İnsan dünyadan daha büyük bir hayatı arzuluyor

Dünya hayatında insanın arzuları hiçbir zaman tamamen sona ermiyor.

Bir ihtiyacı karşılanıyor, başka bir ihtiyaç ortaya çıkıyor.

Bir hedefe ulaşıyor, yeni bir hedef belirliyor.

Bir güzelliğe sahip oluyor, daha güzelini arzuluyor.

İnsan yalnızca maddi ihtiyaçlarla yaşayan bir varlık değil.

Kalbinin de ihtiyaçları var.

Ruhunun da ihtiyaçları var.

Sevgiye ihtiyacı var.

Huzura ihtiyacı var.

Güvene ihtiyacı var.

Anlam arayışına ihtiyacı var.

Ve bütün bunların ötesinde ebedîliğe ihtiyacı var.

İnsan kendi hayatını bile bütünüyle kontrol edemiyor

İnsan teknoloji geliştirebiliyor.

Binalar yapabiliyor.

Uçaklar üretebiliyor.

Uzaya araç gönderebiliyor.

Fakat bütün bu gelişmelere rağmen insan kendi bedenine dahi mutlak şekilde hükmedemiyor.

Kalbinin her atışını kendisi yönetmiyor.

Hücrelerinin faaliyetlerini tek tek kontrol etmiyor.

Ne zaman hastalanacağını kesin olarak bilemiyor.

Ne zaman öleceğini bilmiyor.

Gelecekte karşılaşacağı olayların tamamını öngöremiyor.

Bu durum insanın ne kadar sınırlı olduğunu açıkça gösteriyor.

İnsan bütün kâinata muhtaç

İnsanın yaşaması için yalnızca kendi bedeninin var olması yeterli değil.

Hava gerekiyor.

Su gerekiyor.

Güneş gerekiyor.

Toprak gerekiyor.

Bitkiler gerekiyor.

Hayvanlar gerekiyor.

Gıda gerekiyor.

İnsan farkında olmadan kâinatın sayısız unsurundan faydalanıyor.

Bir insanın sofraya gelen ekmeği bile yalnızca kendi emeğinin sonucu değil.

Toprak var.

Su var.

Güneş var.

Tohum var.

Bitki var.

Tarım var.

Sayısız canlı ve cansız unsurun birlikte işlemesi gerekiyor.

Dolayısıyla insanın hayatı, kâinatın tamamıyla bağlantılı.

İnsan küçük bir varlık olmasına rağmen ihtiyaçları son derece geniş.

Sınırlı bir varlık, sınırsız ihtiyacını kendi başına karşılayamaz

Burada çok önemli bir gerçek ortaya çıkıyor.

İnsan sınırlı.

Gücü sınırlı.

Ömrü sınırlı.

Bilgisi sınırlı.

İmkanları sınırlı.

Fakat ihtiyaçları sınırsız denilecek kadar geniş.

Üstelik bu ihtiyaçların bir bölümü insanın kendi gücünün tamamen dışında.

İnsan güneşi yaratamaz.

Yağmuru istediği zaman yağdıramaz.

Toprağın içinden gıdayı kendi başına çıkaramaz.

Kendi bedenindeki bütün sistemleri yönetemez.

Ölümü ortadan kaldıramaz.

Sevdiklerini ebediyen yaşatamaz.

İşte insanın aczi tam da burada ortaya çıkar.

Bu kadar büyük ihtiyaçlara kim cevap verebilir?

İnsanın ihtiyaçları kâinatın tamamına yayılıyorsa, bu ihtiyaçların karşılanması için kâinatın tamamına hükmeden bir kudret gerekir.

İnsan bir çiçeğe muhtaç.

Çiçek güneşe muhtaç.

Güneş başka sistemlerle bağlantılı.

İnsan gıdaya muhtaç.

Gıdanın oluşması için toprak, su, hava ve güneş gerekiyor.

İnsan hayatına devam etmek için sayısız sebebin birlikte çalışmasına ihtiyaç duyuyor.

Bütün bu düzenin arkasında ise her şeyi bilen ve her şeye gücü yeten Allah'ın kudreti bulunuyor.

İslam'ın tevhid anlayışı tam olarak burada anlam kazanıyor:

Kâinatın tamamını yaratan ve yöneten tek bir Allah vardır.

Allah yalnızca yaratıcı değil, Rezzak'tır

İnsan rızka muhtaç.

Her gün yemek gerekiyor.

Su gerekiyor.

Hava gerekiyor.

Fakat insanın rızkı yalnızca maddi gıdadan ibaret değil.

Sevgi de bir rızık.

Huzur da bir nimet.

Sağlık da bir nimet.

Aile de bir nimet.

Dostluk da bir nimet.

İman ise insanın en büyük nimetlerinden biri.

Bütün bu nimetlerin gerçek sahibi Allah'tır.

Bu nedenle insanın Allah'a yönelmesi yalnızca zor zamanlarda yardım istemek anlamına gelmez.

İnsan hayatının tamamında Allah'ın nimetlerine muhtaçtır.

İnsan neden dua ediyor?

İnsan dua ettiğinde aslında kendi aczini kabul ediyor.

“Ben her şeyi kendim yapamam.”

“Geleceği bilmiyorum.”

“Her şeye gücüm yetmiyor.”

“İhtiyaçlarımı tek başıma karşılayamam.”

demiş oluyor.

Bu nedenle dua, insanın küçülmesi değil; gerçek sahibini tanımasıdır.

İnsan kendi sınırlılığını fark ettiğinde sınırsız kudret sahibi Allah'a yöneliyor.

Bu da kulluğun temelini oluşturuyor.

Gerçek güven nerede?

İnsan bazen parasına güveniyor.

Bazen makamına.

Bazen çevresine.

Bazen sahip olduğu bilgiye.

Bazen gücüne.

Fakat bunların tamamı sınırlı.

Para tükenebilir.

Makam kaybedilebilir.

İnsanlar değişebilir.

Sağlık bozulabilir.

Güç azalabilir.

Hayat sona erebilir.

Bu nedenle insanın gerçek anlamda güvenebileceği varlık, hiçbir şeye muhtaç olmayan ve her şeyin kendisine muhtaç olduğu Allah'tır.

Allah'a dayanmak, sınırlı sebeplerin ötesindeki sonsuz kudrete dayanmak demektir.

Sonuç

İnsan küçük bir bedene sahip olmasına rağmen ihtiyaçları kâinat kadar geniştir. Bir çiçeğin güzelliğini isterken baharın tamamını, bir dostunun beraberliğini isterken sevdikleriyle ebedî beraberliği, dünya hayatındaki mutluluğu isterken sonsuz huzuru arzulayabilir.

İnsanın kalbindeki bu sonsuzluk arzusu tesadüf değildir.

İnsan ebediyeti arzulayacak şekilde yaratılmıştır.

Ancak insanın gücü sınırlıdır. Bu nedenle sonsuz ihtiyaçlarını kendi başına karşılaması mümkün değildir.

İşte burada insanın Rabbiyle olan ilişkisi ortaya çıkar.

Her şeyi yaratan, her şeyi bilen, her şeye gücü yeten, hiçbir şeye muhtaç olmayan ve bütün mahlûkatın kendisine muhtaç olduğu Allah'tır.

İnsan kendi aczini ve ihtiyaçlarını doğru okuduğunda, bunun kendisini Allah'tan uzaklaştıran değil, Allah'a yönelten en büyük hakikatlerden biri olduğunu anlayabilir.